WZORZEC AMERYKAŃSKI na podstawie wersji obowiązującej w AKC, zaczerpnięty z:
http://www.akc.org/breeds/english_springer_spaniel/index.cfm

Przekład z języka angielskiego: A. Banaszak - Kulka

Wrażenie ogólne: Angielski Springer Spaniel jest psem myśliwskim średniej wielkości, ze zwartym ciałem i kopiowanym ogonem (!). Jego szata jest umiarkowanej długości, z piórami na nogach, uszach, klatce piersiowej i mostku. Jego zwisające uszy, łagodne spojrzenie, silna budowa i przyjaźnie machający ogon zdecydowanie świadczą o wywodzeniu się rasy z najstarszej rodziny spanieli. Przede wszystkim jest psem bardzo proporcjonalnym, doskonale zrównoważonym pod każdym względem. Jego postawa jest dumna i wyprostowana, ciało głębokie, kończyny silne i dobrze umięśnione, wystarczająco długie by zapewnić psu swobodę ruchu. Generalnie Angielski Springer Spaniel stanowi uosobienie siły, wytrzymałości i zwinności. Sprawia wrażenie psa nadającego się do długiej pracy w ciężkich warunkach polowych. Został stworzony psem pełnym entuzjazmu, eleganckim, symetrycznym, z dobrym balansem; pod każdym względem myśliwskim, obdarzonym charakterem spanieli, łączącym piękno i użytkowość.

Wielkość, proporcje, ciężar: Springer jest zbudowany w sposób umożliwiający mu poruszanie się po nierównym, dzikim terenie zręcznie i z wystarczającą szybkością. Jego budowa sugeruje wytrzymałość. Powinien więc zostać utrzymany jako pies średniej wielkości. Idealna wysokość w kłębie dla psa to 20 cali (51 cm); dla suk – 19 cali (48, 5 cm). Odstępstwa w każdą stronę większe niż jeden cal powinny być postrzegane jako wada. Pies wysokości 20 cali, proporcjonalny utrzymany w dobrej kondycji będzie ważył około 50 funtów (około 22,5 kg – przyp. tłum.); Wysoka na 19 cali suka – około 40 funtów (około 18 kg – przyp. tłum.). Długość ciała mierzona od łopatki do zadu jest odrobinę większa niż wysokość w kłębie. Zbyt długi pies, zwłaszcza przy zanadto wydłużonych lędźwiach szybko się męczy i nie posiada charakterystycznej dla rasy zwartej sylwetki. Pies zbyt krótki w stosunku do długości nóg, co zakłóca równowagę i ogranicza ruch, jest w równym stopniu niepożądany. Springer obdarzony prawidłową masą ciała wydaje się dobrze związany, mocny i dobrej kości; nie jest jednak nigdy gruby lub ociężały.

Głowa: Głowa jest imponująca, ale nie ciężka. Jej piękno leży w połączeniu siły i szlachetności. Ważne jest by jej rozmiar i proporcje odpowiadały reszcie ciała psa. Oglądana z profilu głowa wydaje się mniej więcej tej samej długości co szyja i dobrze koresponduje z masą ciała. Stop, łuki brwiowe i rzeźba kości wokół oczodołów przyczyniają się do nadania Springerowi pięknego i charakterystycznego wyrazu, który jest uważny, łagodny i ufny.

Oczy: Oczy, bardziej niż jakakolwiek inna cecha, stanowią istotę powabu Springera. Odpowiedniej wielkości, kształtu, koloru i dobrze położone oddziaływają na wyraz ogólny oraz atrakcyjność. Są średniej wielkości, owalne, osadzone dość głęboko i w dobrej odległości od siebie. Kolor tęczówki współgra z barwą szaty, preferowany jest ciemno orzechowy przy wątrobiano – białym umaszczeniu oraz czarny lub ciemno brązowy przy umaszczeniu czarno – białym. Pigmentacja obwódek oczu jest pełna i dopasowana do koloru sierści. Powieki są dobrze przylegające, z niewidoczną lub minimalnie widoczną trzecią powieką. Oczy małe, okrągłe lub wyłupiaste, a także żółte lub metaliczne (bez wyrazu – przyp. tłum.) są wysoce niepożądane.

Uszy: Uszy długie i dość szerokie, przylegające do policzków, nie odstające ani podniesione. Skóra uszu jest cienka i wystarczająco długa by dotknąć koniuszka nosa. Uszy osadzone na wysokości oczu, nie cofnięte zbyt daleko do tyłu głowy.

Czaszka: Mózgowioczaszka średniej długości i dość szeroka, płaska na czubku i lekko wysklepiona po bokach. Guz potyliczny nie rzucający się w oczy. Mózgowioczaszka, wznosząc się od czoła, tworzy stop, podzielony przez wyżłobienie lub bruzdę pomiędzy oczami. Bruzda ta zanika po osiągnięciu środka czoła. Stop jest umiarkowany. Nie może być cechą nadmiernie uwypukloną; raczej delikatnym wzniesieniem w miejscu gdzie kufa łączy się z czaszką. Jest uwydatniony przez bruzdę oraz przez położenie i kształt łuków brwiowych, które są dobrze rozwinięte. Kufa jest mniej więcej tej samej długości co czaszka i w połowie tak szeroka. Oglądana z profilu linia górna czaszki i kufy są równoległe. Kość nosowa jest prosta, nie spadzista w kierunku końcówki nosa, co powodowałoby niepożądany, stromy wyraz głowy. Nie jest także wklęsła ani wypukła, tworząca tzw. „rzymski profil”. Policzki są płaskie, głowa dobrze rzeźbiona pod oczami.

Szczęki wystarczającej długości by pozwolić psu z łatwością nosić zwierzynę; dość szerokie, suche i silne. Fafle pełne i raczej kwadratowe przykrywające linię żuchwy, jakkolwiek jednak wargi nie są nigdy obwiśnięte lub nadmiernie rozwinięte. Pigmentacja nosa pełna, jest on wątrobiany lub czarny w zależności od koloru sierści. Nozdrza rozwarte i szerokie. Uzębienie mocne, całkowite, prawidłowej wielkości, ze ścisłym, równym zgryzem nożycowym. Jeden albo dwa siekacze delikatnie wychodzące poza linię są postrzegane jako mniejsze wady. Niedobór, nadmiar i krzywizny stanowią wady poważne i powinny byś ostro karane.

Szyja, linia górna, tułów: Szyja umiarkowanie długa, muskularna, kształtna, z lekko łukowatym karkiem. Łączy się stopniowo i łagodnie ze spadzistymi ramionami. Linia górna od kłębu do ogona jest mocna i opada bardzo łagodnie. Tułów związany, silny i zwarty. Klatka piersiowa głęboka, sięgająca poziomu łokci, z dobrze rozwiniętym przedpiersiem; nie jest jednakże na tyle szeroka ani beczkowata by zakłócać akcję kończyn przednich. Żebra długie, stopniowo wysklepiające się w kierunku środka ciała, potem zwężające się wraz z końcem klatki piersiowej. Linia dolna przebiega na poziomie łokci do delikatnego podkasania w pachwinach. Grzbiet prosty, silny i nade wszystko równy. Lędźwie silne, krótkie i lekko łukowate. Biodra ładnie zaokrąglone, tworzące z tylnymi kończynami harmonijną całość. Zad łagodnie opada w kierunku ogona, który stanowi przedłużenie naturalnej linii zadu. Ogon noszony w poziomie lub lekko podniesiony, manifestujący charakterystyczną żywą, wesołą akcję, zwłaszcza podczas polowania. Ogon podkulony wskazujący na bojaźliwość lub niepewny temperament musi być postrzegany jako wada, tak samo zresztą jak ogon noszony pod kątem prostym w stosunku do linii grzbietu w sposób charakterystyczny dla terierów.

Kończyny tylne: Springer powinien pracować i być pokazywany w bardzo dobrej, silnej kondycji z dobrze rozwiniętymi biodrami i udami. Jego całe związanie tyłu sugeruje siłę i energię. Uda szerokie i muskularne, stawy kolanowe silne. Ze względu na funkcjonalność kątowanie kończyn tylnych nie jest nigdy większe od kątowania kończyn przednich, ani też znacznie mniejsze. Stawy skokowe nieco zaokrąglone, nie drobne i ostre w zarysie. Śródstopia krótkie (około 1/3 odległości od stawu biodrowego do stopy), silne, mocnej kości. Oglądane z tyłu - równoległe. Stopy w kończynach tylnych podobne do przednich, lecz mniejsze i często bardziej zwarte.

Kończyny przednie: Wydajny ruch kończyn przednich pociąga za sobą właściwe ich związanie. Łopatki są płaskie i ich koniuszki położone dość blisko siebie, harmonijnie wtapiające się w sylwetkę psa. Pożądana jest równa długość łopatki i kości ramiennej formująca kąt prawie 90 st. (w stawie ramiennym – przyp. tłum.), przy pomiarze: od szczytu kłębu do stawu ramiennego i od stawu ramiennego do łokcia; takie ustawienie pozwala na umieszczenie kończyn przednich głęboko pod tułowiem i ustawienie łokci dokładnie pod szczytem łopatek. Łokcie dobrze przylegają do tułowia. Kończyny przednie proste, utrzymujące jednakową długość w kierunku stopy. Kość mocna, delikatnie spłaszczona, nie nazbyt okrągła czy ciężka. Śródręcze krótkie, silne, łagodnie pochyłe, nie dające jednak podejrzenia słabości. Piąte pazury zwykle usunięte. Stopy okrągłe lub delikatnie owalne, zwarte, dobrze wysklepione, średniej wielkości z grubymi opuszkami i dobrze owłosione pomiędzy palcami.

Okrywa włosowa: Springer posiada dwie warstwy sierści – włos okrywowy i podszerstek. Włosy na tułowiu średniej długości, proste albo falowane, łatwe do odróżnienia od podszerstka, który jest krótki, miękki i gęsty. Ilość podszerstka uwarunkowana jest klimatem i porą roku. Obie warstwy mają za zadanie zapewnić psu znaczną odporność na wodę, warunki klimatyczne oraz ciernie czy kolce. Na uszach, klatce piersiowej, nogach i brzuchu sierść Springera tworzy pióra, frędzle umiarkowanej długości i obfitości. Na głowie, przedniej stronie kończyn przednich i pod stawami skokowymi z przodu kończyn tylnych, włos jest krótki i delikatny. Szata ma gładki, błyszczący, „żywy” wygląd wskazujący na dobry stan zdrowia psa. Uzasadnione jest trymowanie głowy, uszu, szyi i stóp w celu pozbycia się martwego włosa oraz przerzedzenia lub skrócenia nadmiaru sierści, tak by uwydatnić wytworny, funkcjonalny wygląd psa. Sierść na ogonie może być trymowana lub pozostawiona w formie pióra. Ponad wszystko, wygląd powinien być naturalny. Nadmierne trymowanie zwłaszcza sierści na tułowiu, ścięcie czy golenie lub inne sztuczne efekty powinny być karane na ringu wystawowym, podobnie również jednak jak nadmierne owłosienie, psujące nienaganną sylwetkę pożądaną u psa myśliwskiego. Poprawna jakość i kondycja włosa powinna mieć pierwszeństwo wobec jego ilości.

Umaszczenie: Wszystkie poniższe kombinacje kolorów i znaczeń są w równym stopniu dopuszczalne: (1) czarne lub wątrobiane z białymi znaczeniami albo w przeważającej mierze białe ze znaczeniami czarnymi lub wątrobianymi; (2) wątrobiano dereszowate; (3) tricolor: czarno – białe lub wątrobiano – białe z podpalaniem, zwykle umiejscowionym na łukach brwiowych, policzkach, wewnętrznej stronie uszu i pod ogonem. Każda biała partia szaty może być pokryta dropami. Kolory, które nie powinny się pojawiać to cytrynowy, czerwony lub pomarańczowy.

Ruch: Ostateczny test dobrego stanu zdrowia i zgodności z wzorcem stanowi w przypadku Springerów odpowiedni ruch, do którego warunkiem wstępnym jest równowaga. Przód i tył muszą być w równym stopniu związane, odpowiednio kątowane i muskularne, tak by umożliwić krok płynny i pozbawiony wysiłku. Dobrze osadzone i odchylone do tyłu ramiona umożliwiające długi wykrok są równie ważne jak doskonale rozwinięte kończymy tylne, zapewniające siłę napędową. Widziany z boku Springer porusza się krokiem bardzo wydajnym, utrzymując silny grzbiet, bez tendencji do łamania się, wybrzuszania czy kołysania z boku na bok. Widziany z przodu – wyrzuca nogi lekko swobodnie. Łokcie pracują lekko wraz z ramionami, a nogi nie przejawiają tendencji do krzyżowania się lub strychowania. Obserwowane z tyłu kończyny tylne sięgają głęboko pod tułów, poruszając się po linii kończyn przednich. W miarę zwiększania prędkości chodu pojawia się naturalna tendencja do „sznurowania” (przyp. tłum.). Wady ruchu zawierają się w chodzie „defiladowym” (hackney), mało wydajnym, krótkim, urwanym, zmiennym, niepewnym, ciężkim; a także w poruszaniu się ze zbyt szeroko rozstawionymi stopami, co powoduje rozkołysanie całego ciała.

Temperament: Typowego Springera cechuje przyjazne usposobienie, chęć zadowolenia swego opiekuna, łatwość przyswajania wiedzy i posłuszeństwo. Powyższe cechy wzmagają łatwość układania, stanowiącą istotę właściwej kontroli przewodnika nad psem podczas pracy w polu. Na ringu wystawowym pies powinien być zrównoważony i uważny oraz spokojnie pozwolić na zbadanie przez sędziego bez oznak zdenerwowania czy nadmiernej uległości. Agresja w stosunku do ludzi lub innych psów, jako całkowicie niezgodna z charakterem psa myśliwskiego, jest niemożliwa do zaakceptowania. Nadmierna bojaźliwość, z zachowaniem jednak odpowiedniej tolerancji dla szczeniąt i nowicjuszy wystawowych, w równym stopniu zasługuje na naganę.

Podsumowanie: Oceniając Angielskiego Springer Spaniela, należy w pierwszej kolejności rozważyć jego wygląd ogólny. Zwrócić należy uwagę na typ łączący prawidłowy ogólny wizerunek i sylwetkę, a także na kondycję zdrowotną, obejmującą zarówno ruch, jak i temperament. O ile pies obdarzony płynnym, swobodnym ruchem pozwala wysnuć uzasadnione przypuszczenie co do jego siły, zdrowia i dobrego balansu oraz zasługuje na szczególną uwagę, o tyle jednak nie można nawet w tym przypadku zaakceptować niezachowania cech wyglądu charakterystycznych dla Angielskiego Springer Spaniela. Pies nietypowy, zbyt krótko – lub – wysokonożny, z odbiegającym od wzorca kształtem głowy czy wyrazem może poruszać się dobrze, lecz nie powinien być faworyzowany wobec psa zgodnego ze wzorcem rasy pod każdym względem, posiadającego jednakże drobne błędy w ruchu. Należy bowiem pamiętać, iż Angielski Springer Spaniel jest przede wszystkim psem myśliwskim z rodziny spanieli, wobec czego musi wyglądać, zachowywać się i poruszać w sposób charakterystyczny dla rasy.

Strona Główna | Kontakt | aktualne | Angielski Springer Spaniel  

Wszelkie prawa zastrzeżone tamaam.pl   Projekt i wykonanie: Projektowanie.wroclaw.pl